"Być może właśnie z powodu zderzenia najwyższej wolnej myśli z najgłębszym, przywiązanym do ziemskiej doczesności uczuciem, dramatyzm nowych wierszy Jankowskiego jest tak dotkliwie ostateczny; przekraczając ludzkie miary doznań wstępuje w rejestry Boskiego dramatu. Męskość tej poezji nadal mierzyć należy jej odwagą, odwagą przekraczania granic, mierzenia się twarzą w twarz z Niepojętym (...)
    Otwarci na wszystkie strony poezji Jankowskiego odnajdziemy w niej z pewnością niejedną twórczą inspirację i niejedną prawdziwą pociechę. Traktowana jako wzór najwyższego kreacyjnego wysiłku może nas nauczyć nie tylko uskrzydlającej odwagi, ale i oczyszczającej pokory. A przede wszystkim oświecającej sztuki kontemplacji".