Już od grudnia 1655 r. znajdował się Toruń w rękach szwedzkich i strzeżony był przez silną załogę. Gdy żywiołowe powstanie całego narodu polskiego przekonało »rozbójnika Europy«, króla Karola Gustawa, że ze swymi weteranami z trzydziestoletniej wojny nie jest w stanie utrzymać w uległości całej Rzeczypospolitej, – wytrącony w ten bolesny sposób z »protektorskich« marzeń, musiał zaspokoić swój nienasycony apetyt tylko częścią zawojowanego w pierwszym zapędzie państwa. Powrócił więc w ten sposób do realniejszej polityki swego genjalnego poprzednika na szwedzkim tronie, Gustawa Adolfa, polityki, której celem było »dominium maris Baltici«, a środkiem zawładnięcie jego wybrzeżami. Po Inflantach, po niemieckiem Pomorzu miała przyjść teraz kolej na Prusy Królewskie, o które już się kusił z chwilowym skutkiem wielki Gustaw. Polska nie mogła oczywiście dać sobie wydrzeć bez walki tego kraju, który niegdyś z takim trudem odebrała od Krzyżaków, który stanowił jej okno na świat i kędy szedł zagranicę jej eksport zbożowy. A wrota do ziemi chełmińskiej i całej pruskiej krainy stanowiło właśnie miasto Toruń, leżące o kilka kilometrów poniżej ujścia Drwęcy do Wisły i panujące nad dolnym biegiem tej głównej życiodajnej arterji polskiej Korony. Samo zajmując prawy brzeg rzeki, dzierżyło ono mocno zapomocą oszańcowanego mostu także brzeg lewy i miało w swych rękach komunikację z Gdańskiem i innemi miastami nad dolną Wisłą. Rozumiało się więc samo przez się, że pierwszym czynem wojennym po wyzwoleniu wnętrza państwa z nieprzyjacielskiej opresji będzie odebranie tego emporjum handlowego i stróża drogi na północ…


Dane producenta:
Wydawnictwo Inforteditions, Cicha 3, 42-690 Połomia, Polska, inforteditions@interia.pl